....Κάτι πιο Εμπορικό !

    Για να μπουν επιτέλους τα πράγματα στη θέση τους και να καταλαβαίνουμε για ποιο πράγμα ακριβώς μιλάμε. Αυτοσκοπός της τέχνης δεν είναι ούτε πρέπει να είναι η μαζική αποδοχή, αυτό που ονομάζουμε εμπορικότητα. Η τέχνη πηγάζει από μια εσωτερική ανάγκη για έκφραση, δημιουργία. Αυτό που την κάνει ποιοτική ή όχι είναι η διαχρονική της αξία και η προσφορά της στο κοινωνικό σύνολο, το πόσο δηλαδή επιδρά στα κοινωνικά δεδομένα κάθε εποχής.

    Από αυτό το σημείο και μετά, και επειδή τον τελευταίο καιρό, τα τελευταία δυο-τρία χρόνια δηλαδή, ακούγονται απόψεις για το ποιος είναι και κυρίως το ποιος δεν είναι εμπορικός στο χώρο του ελληνικού Hip-Hop, να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Περίπτωση πρώτη: ο επίδοξος εμπορικός αρτίστας εκλαϊκεύει τη μορφή της μουσικής του, απλουστεύοντας την, αναμειγνύοντας και άλλα στοιχεία από άλλα είδη κάνοντας το Hip-Hop πιο προσιτό (απλοποιώντας το flow για παράδειγμα) με βασικό στόχο να απευθυνθεί σε ένα κοινό αμύητων, που υπό άλλες συνθήκες δε θα μπορούσε να ακούσει καν ούτε ένα κομμάτι. Προφανώς θέλει να πουλήσει πέντε-δέκα κόπιες παραπάνω. Για το ποιος ανήκει ή θέλει να ανήκει σε αυτή την κατηγορία, τα συμπεράσματα είναι του αναγνώστη.

   Περίπτωση δεύτερη: ο επίδοξος εμπορικός αρτίστας κάνει Hip-Hop με τέτοιο τρόπο ώστε να γίνει άμεσα αποδεκτός από ένα ευρύ φάσμα μέσα στο χώρο του Hip-Hop κοινού σε ασφαλή όρια. Αυτό το τελευταίο θέλει διευκρίνηση. Ασφαλή όρια σημαίνει να εντοπίζω το τι είναι αποδεκτό σήμερα, τί δεν είναι και να μήν τολμήσω να πάω παραπέρα. Σήμερα αποδεκτό είναι να μιλάς για φούντες, με μπόλικα γαμιολίκια για αμπαλάζ, κάπου κάπου να ασκείς μια εύκολη κοινωνική κριτική απορρίπτοντας τους πάντες και ποτέ να μην προτείνεις λύσεις μην τυχόν και σου βάλουν πολιτική ταμπέλα, και το κυριότερο να κατεβάζεις το στίχο στο επίπεδο του ακροατή σου, τη στιγμή που είναι πολύ χαμηλό, χωρίς να φιλοδοξείς να αλλάξεις τίποτα σε μια διαρκώς παρακμάζουσα κατάσταση... Για το ποιος ανήκει ή θέλει να ανήκει σε αυτή την κατηγορία, τα συμπεράσματα είναι του αναγνώστη.

    Καλό θα είναι να κοιτάμε την ουσία: όταν μπεις στη διαδικάσία να βγάλεις ένα τραγούδι ή ένα δίσκο αυτόματα ο στίχος είναι αυτός που σε χαρακτηρίζει. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 είχαν ζητήσει από τον Chuck D να οριοθετήσει το Hip-Hop στίχο. Η διάκριση που είχε κάνει δε νομίζω σήμερα να έχει αλλάξει καθόλου: 1. ο καθαρά κοινωνικοπολιτικός στίχος, η κοινωνική κριτική (αυτό που γέννησε το είδος) 2. τα παρτάδικα, ή bitchάδικα ή όπως αλλιώς γουστάρουμε να τα λέμε (είδος το οποίο ανθεί κυρίως στις ΗΠΑ) 3. τα skillάδικα, δηλαδή κομμάτια όπου ο Mc επιδεικνύει τις λυρικές του ικανότητες, αυτοεπιβεβαιόμενος και βαυκαλιζόμενος, επιβραβεύοντας τον εαυτό του και υποβιβάζοντας όλους τους άλλους (είδος που ανθεί στην Ελλάδα).

      Αυτό το τρίτο είδος δεν είναι κακό, είναι μέσα στους όρους του παιχνιδιού υπό μια προϋπόθεση: ο mc που το «καλλιεργεί» να έχει να επιδείξει στο παρελθόν μια προσφορά στο είδος πέρα από αυτή τη συγκεκριμένη. Δε μπορώ να βγαίνω να λέω ότι «γαμάω και είμαι και το ένα» ενώ δεν έχω πει πριν τίποτα μα τίποτα άλλο και στο τέλος να λέω και πως «το κρατάω αληθινό». Γιατί το μόνο που κάνω είναι να «το κρατάω»... χωρίς να αφήνω να εξελιχθεί....

DJ-RICO

Προηγούμενα άρθρα

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 05΄ ΙΟΥΝΙΟΣ 05'   ΜΑΙΟΣ 05'