ΟΙ ΒΛΑΒΕΡΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΕΤΙΚΕΤΑΣ

(από τον Άρη – Ζάρι – Ζαρακά)

 Η σκηνή δεν με κούρασε ποτέ. Το ίδιο και το studio. Δεν με κούρασαν καν οι δρόμοι που οδηγούν στην σκηνή, που άλλοτε είναι σύντομοι, εύκολοι και ευχάριστοι και άλλοτε δύσκολοι κι ατέλειωτοι. Άλλωστε αυτοί οι δρόμοι είναι που μ’ έφεραν μέχρι εδώ κι αν μη τι άλλο τους αγαπώ. Αυτό που ανέκαθεν με κούραζε είναι οι «ετικέτες» στην μουσική, η οριοθέτησή της και ο εγκλωβισμός της στα στυλ. Δεν αμφισβητώ ότι υπάρχουν είδη, ιδιώματα, στυλ και λαϊκές μουσικές (αυτές που η μουσική βιομηχανία αποκαλεί, βλακωδώς, ethnic). Αυτό που δεν μπόρεσα ποτέ να δεχτώ είναι ότι υπάρχουν σύνορα μεταξύ τους, ότι πρέπει να υπάρχουν σύνορα στ’ αυτιά μας και στα γούστα μας. Ο διαχωρισμός είναι, για μένα, ρατσισμός, πράγμα που με βρίσκει εντελώς αντίθετο.

  Κάθε φορά που μπλέκομαι σε συζητήσεις για τα είδη της μουσικής πετάγεται μπροστά μου σαν εφιάλτης η «ετικέτα»! Αυτή η σιχαμερή έννοια, που οι περισσότεροι θεωρούν αναγκαία, μου φαντάζει σαν το «διαίρει και βασίλευε» του Καίσαρα και της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας του. Σαν να υπάρχει ο φόβος μήπως μπλέξουμε τα χνώτα μας με τους «άλλους», τους διαφορετικούς. Έτσι ακολουθούμε, ως ακροατές και ως μουσικοί, συγκεκριμένους διαδρόμους στα δισκοπωλεία, ζητάμε συγκεκριμένα τραγούδια από τον d.j. στα μπαρ, ενώ συλλαμβάνουμε τον εαυτό μας να χτυπάει ρυθμικά το πόδι με κάτι «απαγορευμένο», εκτός του ρεπερτορίου μας.

  Πολλές φορές μ’ έχουν ρωτήσει τι είναι ροκ. Μην είναι οι σκληρές κιθάρες και τα μακριά μου μαλλιά; Μην είναι οι Nirvana ή μήπως ο δεκαεξάρης που τους ακούει; Μην είναι η επανάσταση ή μήπως τα ναρκωτικά; Sex and drugs and rock ‘n’ roll, System Of A Down ή Πυξ Λαξ; Είναι ο ήχος; Αν είναι έτσι τότε στις νυχτερινές πίστες της χώρας μας παίζεται ροκ! Είναι, μήπως, ο τρόπος ζωής; Μην τρελαθούμε, στην εποχή που ζούμε! Και που να ξέρω εγώ; Μήπως με περνάνε για ‘κανα μουσικοκριτικό, απ’ αυτούς που περιλαβαίνουν την δουλειά και τον κόπο ενός συγκροτήματος ή ενός μεμονωμένου καλλιτέχνη και την ανεβάζουν στα ουράνια ή την ρίχνουν στα τάρταρα μέσα σε πέντε λεπτά; Και ποιος είναι αρμόδιος για να απαντήσει σε τέτοιου είδους ερωτήματα, ποιος είναι ο ειδήμων που θα λύσει τέτοιες απορίες; Οι μουσικολογικές αναλύσεις είναι για τους φοιτητές των μουσικών πανεπιστημίων και των Ωδείων και όχι για τα γούστα και την έκφραση των ακροατών και των μουσικών. Άραγε τι είναι, στην πραγματικότητα, λαϊκό, ροκ, hip hop, ποιος είναι ο David Bowie και ποιος ο Βαμβακάρης; Ποια είναι η ουσιαστική διαφορά, εκτός του ήχου και της γλώσσας, μεταξύ του «Απ’ τον καιρό που άρχισα την πρέζα να φουμάρω» και του “Heroin” του Lou Reed; Και οι δυο είχαν το βάσανο και το έβγαλαν από μέσα τους, αυτό μετράει. Φανταστείτε ότι στα εφηβικά μου χρόνια βρισκόμουν ανάμεσα στα πυρά των «αντιμαχόμενων πλευρών» μόνο και μόνο γιατί έκανα headbanging με τον «Μαθητή» του Ζαμπέτα, που τον έβρισκα πολύ punk, και συγχρόνως «προσκυνούσα» τους Thin Lizzy, τους Clash, τον Μάνο Λοίζο και τον Άκη Πάνου! Για μένα οι ήχοι έχουν διαφορά αλλά οι κραυγές είναι οι ίδιες. Η μοναξιά είναι η ίδια στο “Hey You” των Pink Floyd και στο «Κάπου νυχτώνει» του Σταύρου Κουγιουμτζή. Και γιατί τα ρεμπέτικα του Μάρκου είναι λιγότερο ροκ από τα blues του Muddy Waters; Όλα στο μυαλό είναι. Από ‘κεί ξεκινάνε κι εκεί καταλήγουν. Μόνο οι αποστάσεις στον χάρτη υπάρχουν κι αυτές εκμηδενίζονται όταν πρόκειται για δημιουργήματα της μιας και μοναδικής ράτσας που είναι η ανθρώπινη. 

  Αυτό που ξέρω είναι ότι με τις «ετικέτες» χάνουμε πάρα πολλά άλλα πράγματα που αξίζουν τον κόπο να περάσουν από τα αυτιά μας κι απ’ την ψυχή μας. Στερούμε από τον εαυτό μας ήχους και στίχους που θα μπορούσαν να ανοίξουν το μυαλό μας περισσότερο και, στην τελική, χάνουμε και την ευχαρίστηση του να αισθανόμαστε ελεύθεροι, τουλάχιστον στον τομέα της έκφρασης και της ακρόασης.

  «Έχω ζήσει το funk ( και το punk), τον Grandmaster Flash γι’ αυτό γουστάρω που ρ ο κ ά ρ ω  με τις Ρόδες… και τι κοιτάς;!

Προηγούμενα άρθρα

ΙΟΥΝΙΟΣ 05' ΜΑΙΟΣ Ο5'